Wpis 3

Twój świat zmienia się w jednej chwili, gdy widzisz kogoś przez cudze oczy.

Byliśmy na ostatniej rozgrywce baseballu tego sezonu. Noah był gwiazdą w miastowej lidze, Tygrysach. To był jego ostatni rok gry dla nich. Za kilka miesięcy zaczynaliśmy pierwszy rok w liceum. Noah był świetnym graczem baseballu, więc nie było żadnych wątpliwości, że dostanie się do drużyny liceum.

Zakres mojej wiedzy o baseballu praktycznie nie istniał. Od zawsze przychodziłam na te rozgrywki. Można by pomyśleć, że przynajmniej zachowałam jakieś informacje w pamięci. To powinien być ulubiony czas w przeszłości Amerykana. Byłam Amerykanką, a to nigdy nie był mój ulubiony czas. Przychodziłam tylko dlatego, żeby wspierać i kibicować mojemu najlepszemu przyjacielowi.

Noah zaczął grać w baseball, kiedy miał cztery latka i szybko zakochał się we wszystkim, co było związane z baseballem. Chociaż nigdy nie zrozumiałam tej gry, nie było lepszego sposobu na spędzanie soboty, niż obserwowanie Noah na boisku. Baseball sprawiał, że był szczęśliwy i podekscytowany. Kochałam patrzeć na niego. Warto było przesiadywać grę, której nie rozumiałam, żeby zobaczyć jak wiele dawała mu radości.

Postanowiłam zaprosić na mecz Beth Sanders, moją potencjalną nową przyjaciółkę. Jej rodzina przeprowadziła się do naszego sąsiedztwa trzy tygodnie temu. Wciąż była na okresie próbnym przyjaźni. Nawet nie przedstawiłam jej jeszcze Noah. Jak do tej pory radziła sobie całkiem dobrze.

Miała egzotyczny wygląd z jej ciemną opalenizną, długimi czarnymi włosami i szmaragdowymi zielonymi oczami. Miała naprawdę ostre rysy twarzy, jej nos, kości policzkowe i szczęka były wyraźnie zarysowane, w przeciwieństwie do mnie. Moja twarz była okrągła, a policzki były pulchne, przynajmniej tak sądziłam. Beth była wyższa i szczuplejsza ode mnie, a jej nogi dłużyły się na milę. Fajnie było spędzać z nią czas, miała lekkiego fioła na punkcie chłopców, ale zdecydowanie nie była na drodze do pozostania Królową Dziwkowa.

- Wow, pokocham tutejsze życie. Te miejsce roi się od przystojniaków – powiedziała Beth, kiedy niosłyśmy jedzenie do naszych miejsc. – Kto to jest?!

Odwróciłam się do boiska. – Kto?

- Pałkarz, Stewart.

- To mój Noah.

- Twój Noah? Myślałam, że masz tylko starszą siostrę, a twoje nazwisko to Kelly.

- Nie brat, najlepszy przyjaciel – odparłam.

- Twój najlepszy przyjaciel? – Ściągnęła twarz ze zdezorientowaniem. – Nie możesz mieć faceta jako najlepszego przyjaciela.

- Czemu nie?

- To nienaturalne. Dziwne – powiedziała, zaciskając usta w prostą linię.

Trudno było mi myśleć, że było coś nienaturalnego czy dziwnego w mojej przyjaźni z Noah. Wszystko, co robiliśmy zawsze wydawało się najnaturalniejszą rzeczą na świecie.

Beth dalej się rozwodziła. - …a zwłaszcza nie możesz mieć faceta, który tak wygląda jako najlepszego przyjaciela.

- Faceta, który tak wygląda? O czym ty mówisz?

- Nie mów mi, że nie zauważyłaś jaki on jest gorący?

- Nigdy o tym nie myślałam.

Fuknęła. – Nie wierzę ci – zamilkła na chwilę. – Jesteś lesbijką?

- Nie!

- Pytam tylko dlatego, że lesbijka jest jedynym typem kobiety, która nie uważałaby Noah za seksownego.

- Nie wiem czy ty i ja zostaniemy przyjaciółkami – powiedziałam ze śmiertelną powagą.

Uśmiechnęła się do mnie. – Och, daj spokój. Spójrz na niego. Jego ciało jest szalone.

- Myślę, że ty jesteś szalona.

- On jest idealnym trójkątem. Szerokie barki, wąska talia, niesamowita dupa.

- Zaczynam myśleć, że ty jesteś niesamowitym dupkiem. – Stawałam się bardziej niż trochę rozdrażniona tym, jak mówiła o Noah.

- Nawet nie doszłam do jego ramion i nóg. – Była niemal zdyszana.

Uniosłam rękę, mając nadzieję, że zatrzymam jej potok słów. – Skąd go znasz? – zapytała bez tchu.

- Dorastaliśmy razem. Nie było w moim życiu dnia, którego z nim nie spędziłam. Nasze rodziny jeździły nawet razem na wakacje.

- Gdzie on mieszka? – Beth robiła się zbyt dociekliwa na temat Noah.

Zmrużyłam na nią oczy, nie odpowiadając.

- Mieszka w naszej dzielnicy? – Milczałam. – O! Mój! Boże! On mieszka w naszej dzielnicy. Czemu nas sobie nie przedstawiłaś? Ukrywałaś go przede mną. Musisz nas sobie przedstawić.

Gdy zaczęła gadać o Noah, jej słowa wychodziły z szybkością karabinu maszynowego, ledwo co za nią nadążałam. Mówiła tak szybko i z takim podekscytowaniem, że chciałam walnąć ją w gardło, żeby zwolnić jej tempo.

- Ta. Zrobię to za naprawdę niedługo – powiedziałam sarkastycznie, wywracając oczami.

Nie znałam Beth wystarczająco dobrze, żeby ją oceniać, ale wyglądało na to, że potrzebowała jakichś leków.

- Daj spokój, Amanda. Muszę zobaczyć czy jego przód jest tak niesamowity jak tył.

Spojrzałam na nią z irytacją, kręcąc głową.

Przez resztę gry Beth siedziała tam nie tylko patrząc pożądliwie na Noah, ale na każdego faceta, którego uznała za gorącego, czyli większość drużyny. Uważała, że nawet trener Sawyer był seksowny, a był stary. Musiał mieć przynajmniej czterdziestkę.

Rozgrywka dobiegała prawie końca. Nadeszła kolej Noah. Wynik był remisowy. Jeżeli zdobędzie punkt tym biegiem, Tygrysy będą po raz pierwszy czempionami miastowej ligi.

Tłum ucichł. Miotacz poczekał kilka sekund, po czym rzucił szybką piłkę prosto w Noah. Dźwięk kija baseballowego uderzającego o piłkę był taki głośny, że brzmiało jakby wystrzeliła armata. Noah odrzucił kij i ruszył, biegnąc szybciej niż kiedykolwiek widziałam. Okrążył pierwszą bazę, potem drugą i trzecią. Rzucił się stopami na końcową bazę. Kiedy sędzia wykrzyknął „BEZPIECZNY!!” mój Noah stał się legendą miastowej ligi, prowadząc jego Tygrysów do pierwszego zwycięstwa. Tłum oszalał, skacząc i wiwatując.

Wstałam i spojrzałam na boisko, patrząc jak nadbiegli do Noah jego koledzy z drużyny, podnieśli go i sadzając na swoich barkach. Zaczęli wyśpiewywać „STE-WART! STE-WART! STE-WART!” odwracając go do podekscytowanego tłumu.

Beth sapnęła. – O tak. Jego przód jest definitywnie tak niesamowity jak tył.

Rzuciłam przeszywające spojrzenie w jej kierunku.

Okrzyki robiły się głośniejsze i tłum zaczął śpiewać „STE-WART!”, a Noah spojrzał na trybuny. Spotkał się z moim spojrzeniem. Miał na twarzy największy uśmiech, pasujący do mojego. Zdjął swoją czapkę i pomachał nią w powietrzu, patrząc na mnie przez cały czas. Był jedynym, którego widziałam tam na boisku, a on patrzył na mnie, jakbym była jedyna na trybunach. Ciepło przepłynęło przez moje ciało, jak wpatrywałam się w niego. Naprawdę przyjemnie się na niego patrzyło.

Byłam pochłonięta dumą i radością, które do niego czułam. Beth się myliła. Nie ma nic nienaturalnego ani dziwnego w związku, który dzieliliśmy z Noah.

Zeszłyśmy z trybuny i poszłyśmy do boiska, gdzie stał Noah. Już zebrał się wokół niego duży tłum, ściskając mu rękę albo klepiąc go po plecach z gratulacjami. Stanęłam na boku z Beth. Chciałam patrzeć na niego, gdy cieszył się ze swojej chwili. Po kilkunastu minutach tłum zaczął się przerzedzać. Noah popatrzył poza kilkoma osobami i dostrzegł mnie. Uścisnął jeszcze kilka dłoni, ale ani na chwilę nie oderwał ode mnie wzroku.

Gdy do mnie podszedł, natychmiast otoczył mnie ramionami w pasie i podniósł mnie z ziemi. Obrócił mną parę razy, sprawiając, że zapiszczałam.

- Możesz w to uwierzyć, Tweet? Zwycięzcy ligi! – Promieniowała od niego ekscytacja.

Poczułam przechodzący przeze mnie dreszcz, kiedy moje ciało zsunęło się po jego ciele, gdy stawiał mnie na ziemi. Przełknęłam ciężko ślinę, łapiąc równowagę.

- Wiem. Gratulacje! Dokonałeś tego! Jestem z ciebie taka dumna.

Ściągnął swoją czapkę i położył ją na mojej głowie. Była mokra od potu, ale nie obchodziło mnie to. Uśmiechałam się do niego promiennie przez kilka sekund, zanim zostałam zaskoczona przez chrząknięcie.

- Och, Noah, to jest Beth. Dopiero co się przeprowadziła… - urwałam.

Nie byłam pewna dlaczego nie powiedziałam mu, że mieszkała w naszym sąsiedztwie. Nie starałam się utrzymać tego w sekrecie. Poza tym Beth ostatecznie sama mu powie, gdzie mieszka. Po prostu nagle czułam się wobec niego bardzo opiekuńczo. Nie podobał mi się sposób w jaki na niego patrzyła czy jak o nim mówiła. Beth będzie musiała znaleźć sobie własnego Noah. Ten był zajęty i był mój.