Wpis 36

Uwielbiam wszystkie gadżety, które mamy teraz do komunikacji. Komórki, esemesowanie, emailowanie, Facetime, Skype, ale nadal nic nie dorównuje pisanym ręcznie listom czy notatkom. Są ciepłe, wygodne i osobiste. Pewnie, może dłużej zajmuje ich dojście, ale niektóre rzeczy warte są czekania.

Byłam w pokoju dziecięcym zwinięta na dużym krześle bujanym, którzy moi rodzice dali nam jako prezent dla dziecka. Miałam jeszcze dwa miesiące zanim poznam te maleństwo. Miałam nadzieję, że jeśli mój czas dobiegał końca, to przynajmniej będę mogła poznać moje pierwsze dziecko, nawet jeśli na krótki moment.

Noah przeszedł obok i zatrzymał się w progu. – Tutaj jesteś. Co kombinujesz? – zapytał.

- Piszę więcej listów.

- Dlaczego? – To była jego odruchowa reakcja. Uśmiechnęłam się do niego. Rozumiał dlaczego to robiłam, ale nie lubił o tym rozmawiać.

- Nie rób tego – powiedziałam.

- Czego?

- Nie udawaj głupiego. Nie jesteś w tym dobry.

- Spoliczkowany własnymi słowami. – Zachichotał, podchodząc do mnie. Schylając się pocałował mnie w czubek głowy. – Dobrze. Możesz jej je przeczytać, kiedy będzie na tyle duża, żeby je zrozumieć.

Podniosłam na niego wzrok. Nigdy nie przestanie mnie zadziwiać jak bardzo go kochałam. Znałam go całe moje życie i z każdym mijającym dniem kocham go jeszcze mocniej i nawet jeśli mnie tutaj nie będzie, to nigdy nie przestanę kochać mojego rycerza w plastikowej zbroi.

Wiedziałam, że Noah był przerażony przyszłością. Nie mówił o tym, ale widziałam to w jego oczach ilekroć ktoś poruszał ten temat. Chciałam być częścią wychowywanie Halle, nawet jeśli nie będzie mnie tutaj fizycznie. W dzień, kiedy wyszliśmy z gabinetu doktora Langa zdecydowaliśmy, że poczekam i pójdę na chemioterapię zaraz po tym jak urodzi się Halle. Było to bardzo ryzykowne, ponieważ wcześniej mój nowotwór był bardzo agresywny, ale musiałam podjąć te ryzyko dla naszej córki.

Później tamtego wieczora zaczęłam pisać listy do Halle. Musiałam się upewnić, że dam jej podziękowanie i pożegnanie, na wszelki wypadek, gdybym nie miała szansy jej poznać i wiedziałam, że teraźniejszość była doskonałym czasem na upewnienie się, że ona będzie je miała.